Paul Goble, 16 Kasım 2014

 

Dmitri Travin’e göre ulus devletler bir yandan ulus-üstü örgütler oluştururken diğer yandan ulus-altı bölgesel kimlikleri tanımaya zorlanıyorlar. Bu iki trend mevcut Rusya hükümetinin politikalarının sorgulanmasına sebep oluyor.

 

St. Petersburg Beşeri Bilimler Üniversitesi profesörü ulus devletlerin kurulma sebebinin savaşlar için gerekli olan vergilerin toplanması ve tüccarların feodal devletlere özgü bölgesel engellere takılmadan iş yapmalarına olanak vermesi olduğunu söylüyor (rosbalt.ru/blogs/2014/11/15/1336998.html).

 

Ama İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana ulus devlet değişti. Artık savaşmak yerine halkının esenliğini düşünüyor. Ulus devletin hedeflerindeki bu farklılaşma sadece komşularıyla değil kendi içindeki bölgelerle ilişkilerini de değiştirdi. Bazı işlevleri “tırmanırken” diğerleri “inişe geçti”.

 

“Bazı Avrupalılar eski tarz (aydınlanmış dikeycilik) ulus devlete ihtiyaç duymadıklarını söylerken yurtseverliklerini dile getiriyorlar”. Bölgeler güçlendiğinde ülke de güçleniyor.

 

 

Travin bu dönüşümün bazılarının hayal ettiği gibi komplolardan kaynaklanmadığını, “nesnel sebeplerin” sonucu olduğunu söylüyor. Bunun neticesinde Avrupa’da üç katman bulunuyor : AB, ulus devlet ve bölgeler. “Sıradan insanlar için ulusal topluluk her zamanki kadar önemli”. İnsanlar Avrupalı’ya dönüşürken siyasal olarak ulusal kimliklerini koruyorlar, aynı zamanda “sosyal olarak Bavyeralı, Lombardiyalı ve Katalon” oluyorlar.

 

St. Petersburglu bilim adamı bu kapsayıcı trendin –henüz fark edilmese veya hoş karşılanmasa da- Rusya Federasyonu’nun geleceği üzerinde belirleyici olacağını düşünüyor. Rusya’nın durumu Avrupa’dan “hayli farklı”. Rusya’nın baskın konumu “[ulus-ötesi] bütünleşmenin anlamını azaltıyor”.

 

Nitekim Belarus gibi ülkeler daha geniş bir pazara girecekleri için Rusya ile ilişkilerde daha istekli olabilirler. Buna karşılık Rus şirketlerinin bir kazancı olmayacak. Ama bölgecilik bağlamında Rusya’nın “ciddi sorunları” var.

 

Bilindiği gibi Rusya petrole ve gaza bağımlı ve bu kaynaklar ülke çapında eşit dağılmış değil. “Bazı bölgeler zenginken diğerleri yoksul”. Dolayısıyla “bölgelerin çoğu –bu kaynakların satışından elde edilen gelirin toplandığı- merkezin mali desteğine muhtaç”.

 

Rusya Avrupalı devletlerin yolundan giderek bölgeleri mali konularda serbest bırakırsa “az sayıda çok zengin oblastla bir yığın çok yoksul oblasttan oluşacak”. Bu tablo doğal olarak hem merkezi hem yoksul bölgeleri korkutuyor.

 

Travin’e göre “Rusya hükümeti bir tür Kombed(yoksullar komitesi) görünümünde. Bolşevik Devriminden sonra Rus köylerinde kurulan “Kombed”ler varlıklı çiftçilerin mallarına el koyarak yoksullara dağıtmışlardı”. Yoksul bölgeler petrol ve gaz üreten oblastlardan kopmak istemeyecekler ve merkez de onların bu kararını destekleyecek.

 

Travin’e göre “sorun bazı yoksul bölgelerin kendilerini Moskova’ya pek yakın hissetmemesi”. Mesela petrol ve gaz alanında Çin ile kurduğu bağlar sayesinde zenginleşmeye aday olan Saha bölgesi. Çin’in Saha’ya, Saha’nın Çin’e ihtiyacı var. Ama Saha’nın kaynakları verimli kullanmayan Moskova’ya ihtiyacı var mı ?

 

Ayrıca Saha’nın etnik yapısı hızla değişiyor. Yerli nüfus etnik Ruslar’dan çok daha hızlı artıyor. Genç Ruslar bölgeyi terk ederken geride yaşlılar kalıyor. Bölge “20 yıl sonra etnik bakımdan tamamen Sahalı olacak”.

Travin’e göre Rusya Federasyonu’nun hayatta kalması -ulus devletlerin ulus-üstü yapılarda birleşmeleri ve kendi içlerindeki bölgelere yetki tanımaları gibi- “21. yüzyıla özgü tehlikeli eğilimlerin” etkilerini engellemesine bağlı. Ama belli ki umutlu değil.

 

 

 

Çeviri : Dr. Ömer Aytek Kurmel 

 

Cherkessia.net, 17 Kasım 2014

 

 

 

*****

 

 

 

Forces Transforming Nation States Increasingly Threaten Russia, Travin Says 

 

Paul Goble

November 16, 2014

 

Staunton – Nation states are increasingly joining together to form supra-national organizations even as they have been forced to recognize the vitality of sub-national regional identities, two trends that call into question the current policies of the Russian government and may ultimately make their realization imposible, according to Dmitry Travin.

 

Nation states were originally organized because only they could allow governments to collect the revenue needed to conduct wars and to allow business to operate within their borders without the kinds of regional obstacles that had been characteristic of feudal states, the professor at St. Petersburg’s Humanities University says (rosbalt.ru/blogs/2014/11/15/1336998.html).

 

But since World War II, the nation state has changed. It is no longer primarily concerned with fighting wars. Instead, it is focused on promoting the social well-being of its population. And that shift in goals has led to a shift in its relationship not only to neighboring countries but to the regions within its own borders, with some functions “going up” and others “going down.”

 

Thus, “when certain Europeans say that they don’t need a nation state in the old form (in the shape of enlightened verticalism), they are demonstrating patriotism. Not in the kvas form, but in the pragmatic one.” In this situation, strengthening the regions leads to a strengthening of the country as a whole.

 

This transformation, Travin argues, is not the result of conspiracies as some imagine but rather of “objective causes.”  And as a result, there are now three clear layers in Europe: the EU, the nation state and the regions. “For ordinary people, the national community as before means a lot.” And consequently, while becoming Europeans, they have remained politically part of the nation state even as they have become “socially Bavarians, Lombards or Catalonians.”

 

This over-arching trend, the St. Petersburg scholar suggests, has implications for the future of the Russian Federation even if these are not always appreciated or welcomed.  Russia today is in “a somewhat different situation” than Europe. The dominance of Russia “reduces the significance of [supra-national] integration.”

 

Indeed, in economic terms, other countries, such as Belarus, may have more interest in it than Russia does because as a result of it, Belarusian firms gain access to a larger market.  Russian firms in contrast gain very little. But with regard to regionalism, Russia’s situation features “serious problems.”

 

As everyone knows, Russia is dependent on oil and gas, and these resources are no distributed equally across the country. “Some regions are rich; others are poor.” And as a result, “the overwhelming majority of regions completely depend on the financial support of the center where incomes from the sale [of these resources] are concentrated.”

If Russia followed the path of European states and “offered the regions real independence in the financial sector,” then Russia “would consist of a small number of fabulously wealthy oblasts alongside a mass of the absolutely impoverished.”  To avoid that outcome, of course, is something that both the center and these poorer regions very much want.

 

“In this sense,” Travin writes, the Russian “government represents a kind of unique Kombed, the committee of the poor of the type set up in Russian villages after the revolution to support the poor and expropriate the kulaks.” The poor areas will thus want to hold on to the oil and gas producers for dear life, and the center will want to support them in doing so.

 

 

“But here is the problem,” he continues, “some of these regions are not very attached to Moscow.”  For example, Sakha, a region set to become rich as a result of the development of oil and gas links with China.  China needs Sakha; Sakha needs China, but it is ever less clear that Sakha needs Moscow given that it has been anything but an “effective” manager.

 

Moreover, the ethnic structure of Sakha is changing fast.  The indigenous population is growing “significantly” faster than the Russian portion there. Many of the latter are leaving with only the older groups remaining. As a result, Sakha is becoming less Russian and “two decades from now, [it] will become completely Sakhan” in ethnic terms.

 

If the Russian Federation is to survive, Travin says, Moscow will have to find ways of blocking the impact of “the dangerous tendencies of the 21st century” in the evolution of nation states, their supra-national attachments, and their regional divisions. His tone suggests that he is anything but optimistic that the Russian government is likely to be able to do so.