Bu suskunluğa son veren nedir?

Yüzyılın suskunluğu ve yalnızlığına

Çığlık ateş silahla değil

Bilimle akılla gerçeklerden yazarak



Çok sustukları için Kafkas

Dağlarının öfkeli çocukları

Çok ağaç devirdiler

Taşırdılar nehirleri

Kustular enerjilerini



Oysa oysa zaman gelecek

Gelecekte bir gün gelecek

Azzaman çokzaman

Gelecekte bir gün gelecek



İşte bugün bir baba gibi

Çocuklarının konuşmaya başlamasıyla

Benim de çocuklarım oldu!  diyecek

Dağlar dağı Kas!



Bakın! Çocuklar

Dilimiz

Sanatımız

Mühendisliğimiz ile konuşmaya

Başladılar sonunda

Tartışmaya özgürce!



Birgün kendine özgü

Tarzlarıyla konuşacaklardı elbet



Ne mutlu artık

Namlularından ateş

Ve ölüm çıkaran

Silahlar yerine!

Çocuklar buldular

İnsanları yaşatacak...



Ve kısalmış görünen

Şu yaşlı dünyaya..

Yine yeniden

Can verecek



İşte biz buyduk

Biz buyuz

Suları donduğu yerden çözdük

Sessizliği konuşarak

Mezara gömdük



Ve yerin yedi kat altından

Bilinçaltlarımızdan

Duygu ve düşüncelerden

Yeni yepyeni ışıltılı

Kılıçlar yarattık

O kılıcı çıkartmaya

Belki daha biraz daha

Zaman var



Amma şimdiden

Başladık eşelemeye



Tüm değerleri

Altın önemseyişlerle

Kazandıracağız

Çocuklarımıza!



Ve o gün geldiğinde

Gün geldiğinde

Acaip bir sızıyla

Ağrırsa kalbin

Dağlarında..



Ve uzak diyarlarda

Yükselirse göğe

Kafkas nağmeleri

Ve ıscacık Çerkes dilinden

Yaldızlı parçacıklar savuran

Sesleriyle kızlar

Ana olduklarında..



Anlayacaksın

Anlayacaksın

Savaş meydanlarında

Kazanılmadığını

Savaşların!



Anlayacaksınız

Ölmekten daha kutsal

Yaşadıklarımız...