1864’te canları alınan yüzbinlerce Çerkes yerine Ruslar öldürülmüş olsaydı ne fark ederdi?

Varsayalım ki böyle bir kötü iş oldu ve Çerkesler, Rusları soykırıma uğrattı, insanlık vicdanımız Çerkes olmaktan utanır, Rus olmaya meylederdi.

Politik ve ulusal mücadele işte bunun için verilir; Soykırımlar bir daha tekrar olmasın diye.

İnsanlar için en önemli şey, halkının ve gelecek nesillerinin güvenliğidir.

Yaşama hakkı; yemek, içmek, ihtiyaç gidermek, sevişmek, iş kurmak, eğlenmek, gezmek ve daha sayısız bir çok şeyin üzerindedir.

Eğer biz yaşamıyorsak, zaten bütün bunları nasıl yapabiliriz ki?

Bugün bir başkasının başına gelenin, yarın kendi başımıza gelmeyeceğinin garantisi var mıdır? İşte biz bunun garantisi peşinde koşmalıyız.

İnsanlık düşmanlarının ellerini, ayaklarını, beyinlerini, artık ne şekilde, nasıl bağlayacaksak, bağlamalıyız. Başka çaremiz yok.

İnsan insanın kurdu olmayı sürdürdüğü sürece insanlar arasında barış, kardeşlik ve dostluk tesis edilemez.

Rusya, Çerkeslerin kendi iç işlerine giderek artan oranda sert müdahaleler etmeye devam ederse, yaşadıkları sorunları görmezden gelirse, Çerkesler ülkelerinde azınlık konumuna getirilirse, durum giderek kötüleşir.

Rusya, Rusları, Çerkes topraklarına yerleştirmeyi ve Çerkesleri ülkelerine sokmamaya devam ederse, komşu halklar ile aralarını her fırsatta açmak ve birbirlerine düşman etme politikalarını sürdürürse, Çerkesler giderek diğerileşir ve halklar arasındaki köprüler tek tek yıkılır. Bu durumda herkesten çok Rusya zarar görür.

Ukrayna’da olanlardan sonra dünyada giderek yalnızlaşan ve dünya kamuoyu karşısında tüm sempatisini yitiren Rusya, kendi iç güçlerine ve dinamiklerine dayanmak zorunda kalmıştır, ama RF yöneticileri bunun farkında bile değildir.

Rusya dış düşmanlarını bu kadar çoğaltmışken, içerde de düşmanlarını artırıp giderek daha da pervasızlaşırsa, bu işin sonu hiç de iyi olmaz.  

Durur durur, en sağlam, en güçlü, en ihtişamlı zamanında paldır küldür yere savrulur, tarihin çöplüğüne atılır gider.