Türkiye, milletimizin nüfusunun büyük çoğunluğunun yaşadığı ülke...

Türkiye, ordusunda, iş yerlerinde, okullarında, tarlalarında her köşesinde her yerinde emeğimizin kanımızın canımızın olduğu ülke...

Türkiye ulusal anlamda en aşağı görüldüğümüz hiç bir hakkımızın olmadığı tek ülke...

Kendi dilimizde, Çerkesce okullarımız yok...

Kendi dilimizde, Çerkesce televizyonlarımız, gazetelerimiz, kitaplarımız ve hatta mezar taşlarımız bile yok...

Kendi milletimizin sorunlarını-görüşlerini istemlerini dile getirmek için kendilerini ulusal kimlikleri ile temsil eden milletvekillerimizin, belediye başkanlarımızın, bakanlarımızın olmadığı tek ülke...

Kendi çocuklarımıza kendi isimlerimizi bile takmamız için engellerle karşılaştığımız, binlerce yıldır kullandığımız soy isimlerini kullanmadığımız tek ülke...

Ve Türkiye en çok Çerkes’in yaşadığı ülke... Çerkes ulusunun büyük çoğunluğunun yaşadığı tam anlamı ile tamamı ile yüz elli yıldır karşılıksız hizmet ettiği tek ülke...

***

Tüm dünyadaki Çerkeslerin “Biz azız, ama Türkiye’de bir kaç milyon Çerkes yaşıyor.” diye övündükleri bu ülkede biz kaç milyon Çerkes yaşıyor onu bile bilmiyoruz.

Haklarımız, en basitinden en karmaşığına, sadece, yaşama ve bu devlete hizmet etme hakkı olarak algılanıyor. Başka bir hakka ulusal anlamda sahip olduğumuzu hiç kimse söyleyemez.

Okullar açmamız için izin verilmesi, televizyon kurmamız için izin verilmesi vs. haklarımız değildir. 21. yüzyılda bu kadar basit şeyleri hakkımız diye önümüze koyanlar doğruyu söylemiyorlar...

Çünkü bu kendinizi iki defa vergileyin anlamına geliyor. İki defa vergilemek, iki defa artı yükümlülüklerin sırtımıza konulması hak vermek değildir. Bizler verdiğimiz vergilerle bizi asimile edecek okulların açılmasına hizmet ediyoruz.

Ve bize, bir de kendi bütçemizle kendimizi koruyacak okullar açmamız için imkan vermeyi hak gibi sunuyorlar. Bu hak değildir.

Hak olan şey; verdiğimiz vergilerle bize devletin okul açması, televizyon açması eğitim vermesi vs. vs.dir.

Ne yazık ki kendi sayımızı bilme hakkımız bile yok. Bizlerinde verdiği vergilerle yapılan nüfus sayımlarında bizler Çerkesler, Çerkes olarak bile sayılmıyorlar...      

Türk başına kaç okul düşüyorsa o kadar okul,

Türk başına kaç milletvekili düşüyorsa o kadar milletvekili,

Türk başına kaç belediye başkanı düşüyorsa o kadar belediye başkanı,

Türk başına kaç avukat düşüyorsa o kadar Çerkesce bilen avukat, doktor vs. vs.

Örneğin her 500 Türk’e bir okul ise her beş yüz Çerkese’de bir Çerkesce okul...

Tam yüz elli yıldır adeta bir uyuyan dev misali hiç sesi çıkmayan Çerkes ulusu kıpırdamaya başladı…

***

Her 14 Mart, bir yeni milat olmalı...

Her 21 Mayıs nasıl yeni milat oluyorsa aynısı her 14 Mart için de geçerli…

Her 14 Mart sadece bayram değil, Türkiye’de sahip olmamız gereken her hakkı elde edene kadar, mücadelemizde, yeniden doğuş günü olarak, hak arama günü olarak, hafızalarımıza, hafızalarına kazınacak inşallah...

Her 21 Mayıs ise, hem Rusya hem Türkiye Çerkes soykırımını kabul edene kadar sadece anma günü değil, yeniden doğuş günü olarak hafızalarımıza, hafızalarına kazınacak inşallah...  

Haklarımızı alana kadar yürüyeceğiz, yürüyeceğiz, hep bir adım ileri atmaya çalışacağız...

Yanımızda olan, olacak herkese selam olsun.

Selam olsun, 13 Martta hak aramaya çıkanlara!

Selam olsun Çerkeslik için Çerkes Hakları için yürüyenlere!

Selam olsun uyanan devlere!