“Öğretmenlik mesleği gibi insanı mutlu kılan bir meslek yoktur…”. Bu sözler Soçi'nin 80 yaşındaki matematik öğretmeni Kambolet kızı Kobl Huriyet'e ait. Huriyet, yaşından beklenmedik biçimde canlı, adeta kabına sığamıyor. Katkova Şel köyündeki çok sevdiği eski okuluna sık sık geliyor, okulun öğretmenleri ve öğrencilerle ve e eski öğrencilerinin velileri ile söyleşilerde bulunuyor. Bu yerin köylülerini ve bu okulda okuyan çocukları çok seviyor.

Yeni öğretim yılının ilk gününde, 1 Eylül gününde, Huriyet'in telefonu durmaksızın çalıyor, eski öğrencileri, annelerini arıyorlarmış gibi çok sevdikleri öğretmenleri Huriyet'i arıyorlar, yıllar geçmiş olmasına karşın onu unutmamışlar, yeni öğretim yılı nedeniyle onu kutluyor, öğretmenleri için sağlık ve esenlik içinde kendisine uzun bir yaşam dilediklerini söylüyorlar.

…İşte burada, bu köyde ellerimle kazıyıp bu okulun temelini atmıştım, -diyerek geçmişe bir dönüş yapıyor Huriyet. Okuttukları dışında okuldan mezun olan tüm öğrencilerin adlarını ve soyadlarını hâlâ unutmamış.

-Ben Ş'oyıko (ШIоикъо [Большое Псеушхо] ) köyünde (*) doğdum, annem Fat'imet ile babam Kambot'un 9 çocuğu vardı. Annem daha önce, erken yaşta vefat etti. Anne ve babamız bizi çalışkan yetiştirmişlerdi, elimizden geldiğince kolhozda, tarlada çalışıyor, ürünleri hasat ediyorduk. İş, çalışma bizi çelikleştirmiş gibiydi. Annemizi yitirmiştik ama erkek ve kız kardeşler olarak sıkı bir dayanışma içindeydik. Birbirimize değer veriyor, annemizi de asla unutmuyorduk.

İkinci Dünya Savaşı sonrasında Huriyet ve kardeşleri yeni bir yaşama doğru ilk adımlarını  attılar, Huriyet  Ş'oyıko köyündeki okulun yedinci sınıfını bitirdi. Ardından Krasnoaleksandorski (**) (şimdi 'Kalej') Lisesinden mezun oldu. Öğretmen olmak istiyordu, 1951 yılında Şerces kenti (Çerkessk) Öğretmen Enstitüsü'ne kaydoldu. O dönemler enstitü iki yıllıktı. Ardından Psışşope (Lazarevsk) ilçesinde Zubova Şel köyüne öğretmen olarak atandı. Katkova Şel köyünde yeni bir okul açılınca, oraya atandı.

-Öğretmenliğin öyle bir meslek sırrı yok, insan sevgin olacak, -diyor, yaşamının neredeyse tamamını çocuk eğitimine adamış olan bu akıllı öğretmen. -Küçük çocukları sevmen gerekiyor, işe ciddi olarak sarılmak, profesyonelleşmek de gerekiyor. Her zaman için öğretmenlik mesleğinin insan yetiştirme sanatı olduğunu unutmamak gerekiyor,diyor.

Nıbe Anzor, Şapsığ gazetesi muhabiri

Adıge maq,16 Eylül 2011,
Çeviri:Hapi Cevdet Yıldız

Resim:Kobl Huriyet.

(*)-Ş'oyıko- Soçi'de Aşe  Irmağı kuzeyinde,Bolşoye Pevşho kolu vadisinde bir Şapsığ köyü.-hcy

(**)-Krasnoaleksandri (Güzel Aleksandr;Çar Aleksandr) ,Ş'oyıko köyü ile Karadeniz kıyısı arasında,Aşe Irmağı vadisinde büyük bir Şapsığ köyü.Bir ara Şapsığ ilçesi merkeziydi.Köye şimdi Kalej (Eski kale,eski kent) olan Adıgece adı geri verilmiştir.Nart anlatılarına göre,burada,kocamışların atılarak öldürüldüğü  'Yaşlılar Dağı' (Jığe yıbg),hemen yakınında,okulunda haftada 1-2 saat Adıge dersi okutulan Hacok köyü bulunur.-hcy